قدم هایم نذر آمدنت…
خوب گوش کن!
صدای قدم ها؛
قدم هایم نذر آمدنت …مولای من…
نه اینکه فقط پاها باشند که بروند به سوی کربلا. نه فقط جسم که حرکت کند.
قلبها نیز سرگشته است. قلبها هم به سمت کربلا مایل شده است.
قدمقدم راه میرود و در هر قدم با یادآوری مصیبتهای وارد بر امام حسین (ع) و اهل بیت علیهم السلام ضجه میزند.
قلبهای سرگشته که پیش از آن هر یک به سویی بود، اینک به سوی امام حسین میرود.
چشمها در مسیر پیادهروی حرکت میکنند. اشکها بر گونهها جاری شده و نه آب چشم که تکههای قلب است که سرازیر میشود.
کاش من به فدای تو میشدم حسین (ع). چشمانم، قلبم، دستهایم قول میدهند که عزت و شرف را از تو بیاموزند و به عزاداری تو افتخار کنند.
خواهری در این مسیر قدم برداشته که موهایش در این راه سپید شده است. کودکی که قلبش به دیدن پدر میتپیده و در خرابه شام بازمانده است.
یک پسر که دیگر هرگز نخواهد خندید. برخیز که رفتن رسیدن است؛ چه دور باشی، چه نزدیک…
می آیم آقا…
بخاطر همه لحظاتی که دستتان رو روی شانه ام حس کرده ام…
بخاطر لحظه لحظه حضورتان در زندگی ام…
بخاطر مهری که به بهانه تربت شما پیشانی تعظیم بر خداوندی شده است…
می آیم مولا…
چون شما طلب کرده اید شاید با این سفر ها خوب شود نوکر بی اراده تان…
چون شما خواسته اید پس باید باشم…
موسسه خیریه کرامت نیز در سال 1402 هم نوا باجاماندگان اربعین بین موکب ها بود…
مسیری که در کربلای ایران بود ولی گویی کربلای دیگری را رقم میزد…
موسسه خیریه کرامت علاوه بر توزیع بالغ بر 5000 (آب،شربت،کیک،شله زرد) با برنامه های ختم قرآن و دلنوشته به امام زمان (عج) و توزیع پرچم حضور فرهنگی خود را اعلام نمود.
همه جاماندگان (پیر و جوان ) همه آمدند درمسیری که با هیچ دوربینی قابل ضبط نبوده و نیست و باید با چشم دل دید …
جهت مشاهده تصاویر کلیک نمایید.