هم صدای خوی بودیم…
می گردد و پس می زند آوار و می گرید
شاید عزیزش زیر این آوار خوابیده
اشکش به روی خاک می بارد، ولی آرام
این لرزه را شاید که خواب است و نفهمیده
نمیدانم چه حکمتی است که زلزله بین این همه فصل زمستان را برای آمدن انتخاب میکند.
همه بدبختی و سختی زلزله یک طرف، این سرمای لعنتی هم یک طرف.
سردی شبهای زلزله چنان در عمق جان فرو میرود که صبر از ایوب میبرد.
ی در شبهای اول بعد از وقوع زلزلههای سهمگین اوضاع شهرها به هم میریزد.
نه برق هست، نه آب، نه گاز و…
عدهای از سر استیصال به پمپبنزینها هجوم میآورند.
راهروی بیمارستانها اگر بیمارستانی مانده باشد پر میشود از مصدومان بدحالی که آه و فغانشان به آسمان است. همه این اتفاقات تلخ پشت هم ردیف میشوند.
اما اینها به کنار، خدا نصیب نکند که ناظر تلاش تیمهای امداد و مردم برای آواربرداری باشید.
زمان مثل باد میگذرد و آوار چنان سنگین میشود که انگار وزن همه عالم را روی دوشش گذاشتهاند.
موسسه خیریه کرامت همگام با تمام مردم ایران این بار صدای خوی را با جان شنید.
در اقدامی که با کمک خیرین موسسه کرامت عملی شد در سرمای زمستان 1401 تعداد 506 عدد پتو جمع آوری و راهی خوی شد.
پتوها بین خانواده های زلزله زده توزیع شد.
شاید گرمای تن اندکی در سرمای زمستان داشته باشند اما قطعا دلگرمی خواهد بود.
آوار را پس میزند، آهسته آهسته
شاید عزیزی زیر این دیوارها باشد
شاید صدای ناله ای، آوای کوتاهی
شاید نشانی بین این آوارها باشد